ฉันเดินวนเวียน อยู่ภายในกรอบ
กรอบ ทรงกลมสีขาว
ดุจดั่ง "เข็ม"
เข็มของนาฬิกา
ที่เดิน วน วน วน เวียน
เพียงเพราะนั่นคือหน้าที่
เพียงเพราะ
มันเกิดมาเพื่อเดิน
เดินไปข้างหน้า
และหมุนกลับมาเดินย้ำตรงที่เก่า
เดินรอบแล้ว รอบเล่า
เดิน
อย่างไร้สิ้นซึ่งจุดหมาย
.
วิ่งวุ่น -วนเวียน
คิดซ้ำ--พร้ำเพ้อ*
หายใจเข้า -ออก อย่างแผ่วเบา
ดุจชีวิตที่โอบอุ้มร่างไร้วิญญา
ปราศจากซึ่ง
อารมณ์ในด้านบวก
ไร้รัก
ย่อมไร้ซึ่งรอยยิ้ม ปราศจากซึ่งเสียงหัวเราะ
เสียงสงัด ดังกึกก้องกัมปนาท
เปล่าเปลี่ยว โดดเดี่ยวเสียนี่กระไร*
ฉันเดินวนเวียน อยู่ภายในกรอบ
กรอบ ทรงกลมสีขาว
คืนหนึ่ง
ที่เความเงียบย่ำกรายเข้ามาแทรก
ความมืดโอบล้อมอยู่รายรอบ
ความเหงาย่อมเป็นสิ่งที่สัมผัสได้
ไม่ยาก
เย็น ยะเยือก
ทะลุลวงส่วนหนึ่งของภวังค์
ฉันตกอยู่ภายใต้ภวังค์ของความเหงาอีกแล้วหรือนี่ ?
รู้ลักษณ์ - และรักในตัวตน
ตัวตนซึ่งกอปรไปด้วยจิตและวิญญา
ฉันเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา
ที่ยังนั่งหลับตาเวลาที่เหงา
หลับตา
เพื่อเปิดโอกาสให้น้ำตาหลั่งรินล้นออกมา
อย่างเดียวดาย
และแล้ว.คืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่ง
ที่ฉํนต้องนั่งสนทนาอยู่กับน้ำตา
อย่างเดียวดาย
